به دنبال زندگی اما در زندگی هستیم . به دنبال راه و در راهیم . در انتظار لحظه ها اما در لحظه زندگی می کنیم . ما چه می خواهیم که تا حال نداشته ایم و چشمهامان به اینده سفید مانده ؟ کدام قصه ی ناتمام ما را به فردا وصل می کند ؟گوش ها چرا از این همه کلمه های گفته شده پر  نمی شود؟چشم ها چرا سیرامونی ندارند ؟ شوق دیدن کدام صحنه ی جدید کدام چهره کدام تصویر  پلک ها را هر صبح از هم می گشاید ؟چند بستنی چند ظرف شاه توت طعم زندگی را در این تکرار  مزه ای دیگر خواهد داد ؟ چندبار دیگر دریا به روی دلت دریایی می شود ؟چند بار کوه را تماشا  کنی مقاوم و استوار خواهی شد؟ در این نگاه های مکرر به کجا رسیده ای که دریاهای نرفته و  کوه ها و درخت های ندیده را جستجو می کنی ؟سفر تو را به کدامسو فرا می خواند ؟ در باران چه ندیدی که در کنار رود اتراق می کنی ؟ برگ نزدیک ترین درخت به خانه ات را دیده ای ؟ که  برای دیدن انبوه درخت ها ساعت ها در جاده می رانی ؟ قیافه ی همسایه ها و هم محلی هایت را  درست دیده ای که برای دیدن ادم های دیگر به ان سوی اب ها سفر می کنی ؟ باورکن همه ی  بازی (( پیدا کردن خودمان )) است و ما برای گم کردن خودمان افسون دنیا و جاده ها وهمبازی هایش شده ایم و از این سو به ان سو می رویم